15 Ocak 2014 Çarşamba

Gurur: Nazlı Kayabaşı

Merhaba sevgili dostlar,
Bu gün varya.. 
Bu gün ben "gurur duydum"..
Bu gün ben "bir meyve daha yedim"..
Ben bu gün "doğru yolda" olduğumu bir kere daha anladım..
İşte bu cimcime sayesinde:)
Sene 2010..
Furkan Oruç Merkezini yeni açmışız..
Değerlendirmeye cp tanısıyla bir aile geldi..
Hala gözümün önündeler..
Ben neler yapabiliriz anlatmaya çalışıyorum..
Dayı benimle aynı anda konuşuyor..Anne ağlıyor..
Öfkeliler..Herkese..
O kadar zorluk çekmişler ki..
Kimse yardımcı olmamış ya da olamamış..
Güvensizler..
Nazlıyı aldık.. Tanı cp ama çok farklı..
Tüm ekip üzerinde çalışmaya başladık..
Çocuk yerinde duramıyor, davranış problemleri hat safhada, dengede de duramıyor, çarpıyor, düşüyor, iletişim kurmuyor, resmen çırpınıyor..
Anne de onunla çırpınıyor..
Nazlıyı ekipte almayan kalmadı.. Sevgili Çalışma arkadaşlarımız Fizyoterapist Zekiye Gezgin, şimdi Hacettepe Ergoterapi bölümü öğretim üyesi olan Meral Huri, özel eğitim ekibimizin neredeyse hepsi..
Nazlıysa sadece ağlıyordu.. Dikkatini toplarlamak cok zordu.. 

Herkes aynı fikirde: Çok özel bir vaka.. Duyusal problemleri çözünce işimiz kolaylaşıcak..

Peki nasıl? Rapor duyusal bütünlemeyi karşılamıyor.. Ailenin bütçe ayırması zor..
Tabiki Zehra Oruç Bursu girdi devreye..
Ancak anne duyusal bütünleme terapisi verdiğimiz için küstü bize:) ne olduğunu anlatmamız imkansızdı.. Daha ülkede yeni yeni duyuluyordu.. İlişkimizi düzeltmeye çalışmadık.. Zamana bıraktık.. Bi gün birbirimizi anlayacaktık..
Kısa sürede anne bize güvenmeye başladı.. Çünkü Nazlı bambaşka bir çocuk olmaya başlamıştı:) 
Yıllardır denemedikleri yer kalmamış..
Ama bu sefer olmuştu işte :)
Yıllaar yıllar geçti..
Nazlı sırayla ağlamayı kesti..
Nazlı dengede yürüdü..
Nazlı iletişim kurmaya başladı..
Nazlı konuştu..
Nazlı dikkatini toplarlar oldu..
Ve okudu:)
Biz bu gün Nazlının okuma bayramını yaptık..
İşte bu belge bize çok büyük bir şey ifade ediyor.. 
Emek ve Başarı:)
Halimiz komediydi..Anne gururlu.. Salondaki diğer velilerimiz göz yaşları içinde.. Biz salya sümük:)
İşte bu kocaman kalpli insan okuttu Nazlıyı.. Aba terapisti Halime hoca..
Ve arkasındaki görünmez destekle.. Duyusal bütünleme terapistimiz fizyoterapist Rukiye hoca..
Rukiye hazırladı pas attı, Halime pası karşıladı gol attı anlayacağınız:)
Tam bir ekip çalışması..
Şükürler olsun..
Anne bu gün bana " sizin sayenizde..teşekkür ederim" dedi..

Hani bi an vardır ya film şeridi gibi gözünüzün önüne gelir herşey..
Bu cümleyle öyle oldum..
Başladıktan bikaç hafta sonra dayısı gelip benimle konuşmuştu. Soğuk bi kış günü servislerin yanındaydık..
Ne konuştuğumuz bize özel, ama şunu söylediğimi çok iyi hatırlıyorum..
"Nazlı bize emanet.. Şuan anlatamıyorum.. Söz de veremem iyi olacak diye..Ama o başka bi çocuk.. Nolur güvenin naptığımızı iyi biliyoruz.. Umarım yıllar sonra teşekkür edersiniz"
Ve bu gün..
İşte böyle..
Annesinin yüreği kocaman.. Azmi deseniz ayakta alkışlanır.. O bizi anladı.. Biz de onu:)

Önemli olan da bu..
Emeği geçen tüm çalışma arkadaşlarıma teşekkürler..
Beni bu gün çok mutlu ettiler :)
Sevgiler..




1 yorum:

  1. Damla'cım çabalarınızı ve vizyonunuzu tebrik ederim..!!!

    YanıtlaSil

Yorumlarınızı bekliyorum:) (anonim seçeneğini seçerek direkt yorum yapabilirsiniz)